Welkom in de Nulnaam

Oooooh... Oooooh... I-den-ti-loos. I-den-ti-loos. Welkom. Niet met uw naam. Niet met uw gezicht. Niet met uw verhaal. Geen naam. Geen ik. Geen aangezicht. Wie binnengaat, laat iets achter. Wie terugkeert, brengt iets anders mee. Welkom waar de namen vallen, één voor één uit onze mond. Welkom waar de huid nog ademt, maar niemand weet van wie zij komt. Hier wordt het hart niet meer gedragen, hier klopt het enkel op bevel. Hier heeft het bloed geen oude vragen, hier zingt het vlees zijn eigen cel. Leg uw gezicht maar bij de anderen, leg uw stem maar in de schaal. Alles wat ge ooit kon noemen, wordt opnieuw gemaakt van staal. Welkom, welkom, maar kom niet heel terug. Leg uw naam in onze handen, leg uw angst tegen uw rug. Welkom, welkom, in het land zonder ik. Wie hier binnen wil verdwijnen, krijgt zichzelf niet zomaar terug. Geen naam. Geen ik. Geen aangezicht. Geen naam. Geen ik. Geen aangezicht. DNA als kralensnoer, om de keel van ieder dier. Niet als ziel en niet als oorsprong, maar als ketting van papier. Onze vaders zijn bestanden, onze moeders zijn een mist. Onze kinderen dragen nummers waar het voorhoofd vroeger wist. Wie ons zoekt, vindt enkel resten. Wie ons roept, roept in beton. Wij zijn niet meer wie wij waren. Wij zijn wat men meten kon. Welkom, welkom, maar kom niet heel terug. Leg uw naam in onze handen, leg uw angst tegen uw rug. Welkom, welkom, in het land zonder ik. Wie hier binnen wil verdwijnen, krijgt zichzelf niet zomaar terug. Ik leg mijn keel op tafel. Ik noem het geen moed. Ik kijk naar wat mij aankijkt. Ik proef mijn eigen bloed. Niet omdat ik vallen wil. Niet omdat ik durf. Maar omdat wie weg blijft kijken langzaam kleiner sterft. Niet aankomen. Niet benoemen. Niet herinneren. Niet bestaan. Welkom in de nulnaam. Welkom in de nulnaam. Welkom in de nulnaam. Welkom in de nulnaam. Er is geen binnen. Er is geen buiten. Er is geen ziel die men verloor. Er is alleen het zachte buigen van materiaal dat mens mocht heten voor het brak. Welkom, welkom, in het land zonder ik. Waar de mens wordt uitgegoten in de vorm van ogenblik. Welkom, welkom, geen verleden, geen bewijs. Wij zijn naamloos, wij zijn wakker, wij zijn vlees op doorreis. Geen naam. Geen ik. Geen aangezicht. Geen naam. Geen ik. Geen aangezicht. I-den-ti-loos. I-den-ti-loos. Welkom. Welkom. Welkom. Gij zijt gewist. En toch zijt gij hier.

Ooooh ooooh oooh.... Ik heb vannacht gedroomd... en ik heb gezien en gehoord de snaar trilt nog door Resonantie In het land van Tondal, waar griffioenen dansen, Zweven zielen tussen hemel en vervloekte kansen. Verschuilend achter maskers van de nacht, Victor's lijkvreugde werd ten uitvoer gebracht. Lijkvreugde Droom, droom in de diepten, theatraal, Tussen sterrenstof en duivels kabaal Ontwaakt uit het duister visioen Van Tondal's geest, een terreurlegioen Een kip rijdt trots op mens en steen, Waar het oog van de reus ons streng bezweert. Glijdend over een spiraal van groen en blauw verkennen wij een wereld van vertrouwen en berouw. In de spiegels van ons innerlijk gevecht, Peilt Jeroen de kern van ons bestaansrecht. Verdwaald in het panorama van betekenis' queest, Onderzoeken we wat echt moet zijn geweest. Droom, droom in de diepten, theatraal, Tussen sterrenstof en duivels kabaal Ontwaakt uit het duister visioen Van Tondal's geest, een terreurlegioen Lichamen sudderen in twijfels gaar door slangen omzwachteld, infused met gevaar Verdwaald in het panorama van betekenis' queest, Onderzoeken we wat echt moet zijn geweest. Droom, droom in de diepten, theatraal, Tussen sterrenstof en duivels kabaal Ontwaakt uit het duister visioen Van Tondal's geest, een terreurlegioen Droom, droom in de diepten, theatraal, Tussen sterrenstof en duivels kabaal Ontwaakt uit het duister visioen Van Tondal's geest, een terreurlegioen

In de diepte, in de nacht Sluipt een stem, fluister-zacht, Fantomatisch in een ijle waas, Droom voorbij de droom... Nabij en wezenloos Oh, licht en luchtig, fragiele suikerspin, Mysterieus gesponnen rond de herinnering Van schaduwrijke hunkers naar een antwoordzame mond. Toch houden we ons doof met waanzin zonder grond. Kaleidoscoop van verre weelde, Een glimp van wat wil zijn, Exotisch paradijs in schemer, Kosmisch ontwerp, in een religieus brein. Organisch geweven uit waterstof en fantasie, Opgesponsde ijlte drijft ons weten naar abstractie. De vanzelfsprekendheid verpuzzelt onder online druk Vaporiseert steekvlammend; vervluchtigt ons oprecht geluk. Niets klonk luider dan de stilte tussen de woorden als hij sprak Een glazen leegte brak in kille snikken schervend sneed het dogma, dat aan geloof ontbrak. Oh, licht en luchtig, fragiele suikerspin, Mysterieus gesponnen rond de herinnering Van schaduwrijke hunkers naar een antwoordzame mond. Toch houden we ons doof met waanzin zonder grond. Niets klonk luider dan de stilte tussen de woorden als hij sprak Een glazen leegte brak in kille snikken schervend sneed het dogma, dat aan geloof ontbrak.

Ze staat al uren aan de rand Staart door ’t glas de kamer in Een trage zwaai van haar gestreepte staart Alsof ze vraagt: hoor ik hier misschien Mijn mok nog warm in mijn hand Kruimels kruipen van het kleed Een pluisje danst in het ochtendlicht En zij beslist of ze binnen treedt De binnenlating der poes Een heilig klein besluit Een zachte ja aan deze dag Een wereld binnen Wereld uit De binnenlating der poes Met één stap over de grens Wordt elke stoel Elk oud papier Plots deel van haar uitrustwens Ze snuffelt aan mijn slordig boek Laat één snorhaar tussen bladzijden Mijn sok verdwijnt onder de kast Alsof ze zegt: tijd om te blijven Ze springt op tafel Traag en trots Tikt mijn pen naar de verkeerde rij Ik wou nog stoer zijn Streng misschien Maar ik word kleiner naast haar majesteit De binnenlating der poes Een ceremonie Stil Ik open deur Zij opent huis Zoals alleen een kat dat wil De binnenlating der poes Een zachte breuk in de tijd Met één miauw Een dun gebaar Word ik ongevraagd haar onderdaan Wie laat wie nu werkelijk binnen Is dit mijn huis of toch dat van haar Ik zet de deur op nog wat wijder En fluister zacht: blijf maar De binnenlating der poes Mijn dagelijks ritueel Een klein verhaal van ja en toch Dat nooit verveelt Steeds weer opnieuw De binnenlating der poes De drempel wordt een troon En als ze spint aan mijn gezicht Mag zij beslissen waar wij wonen

In een wereld van stipjes en lijnen, Zit ik mezelf weer te ontmijnen. Oh, je verliet me met comic sans vrienden, Mijn hart in halftoon, 't zal nooit meer ontkiemen. Ik huil over dots, maar schat, het is pop, Mijn tranen zijn kunst, ze vallen non-stop. Elke druppel een scène, uit een stripboek verdwenen, Ik huil over dots, die in kleur verschenen. Je zei "Lieverd, het spijt me, maar ik moet nu gaan," In een tekstballon, boven 't hoofd, leeg en saai. Deze pijn is een print, maar toch zo uniek, Met een hand op mijn mond, en mijn hart in paniek. En de spiegel toont strips, van de liefde als grap, De ironie van gevoelens, gevangen in een klap. Roy keek toe en dacht, "Wat een prachtige pijn," Een verhaal zonder einde, in een kader zo klein. Ik huil over dots, maar schat, het is pop, Melancholische draai, met een knipoog non-stop. Want elke snik is een punt, in een groter geheel, Ik huil over dots, en dat is wat ik deel. Ik huil over dots, en dat is wat ik deel. Ik vraag me af hoe het komt, want ik voel zo veel. Ik leef me op tot dit stopt en verdraaid ik veer op want ik voel me te trots en ik loop helemaal leeg... Ik huil over dots, maar schat, het is pop, Mijn tranen zijn kunst, ze vallen non-stop. Ik huil over dots, maar schat, het is pop, Mijn tranen zijn kunst, ze vallen non-stop. Het canvas droogt, de lichten dimmen zacht, Ik fluister je woorden en ontsluier mijn kracht "Kunst imiteert het leven," of is het omgekeerd? In mijn tranen vind je mijn lach, die ik nooit heb afgeleerd. "Kunst imiteert het leven," of is het omgekeerd? In mijn tranen vind je mijn lach, die ik nooit heb afgeleerd.

Ooooh... Ogen in blik. Ooooh... Blik in mijn ogen. In het rayon van de tijd stond een rijtje ogenblikken. Niet te koop, maar wel geprijsd, ik voel dat ik het maar moet slikken. Op elk blik een etiket, mijn naam in kleine letters. Alsof het al had beslist om in mijn plaats te kiezen. Ik dacht: ik kijk maar even. Maar even liet mij niet los. Even werd een opening, een rand, een klik, een slot. Blikvanger, hou mij niet zo vast. Ik keek nog niet, maar was al bijna daar. Blikvanger, sluit mij langzaam af. In één ogenblik word ik vastgeklikt. Vast-ge-klikt. Vast-ge-klikt. Mijn zien werd aangeraakt. Vast-ge-klikt. Vast-ge-klikt. Mijn tijd werd dichtgemaakt. Naast peren op sap en verloren seconden lag kindertijd koel in vergeelde kartonnen. Een eerste kus met vervaldatum, een laatste woord in zout bewaard. Een lach achter folie, nog net niet gestorven, een kleine god op voorhand gegaard. Ik hoorde binnenin iets knipperen, nat metaal dat zacht bewoog. Niet ik keek naar het ogenblik. Het ogenblik kreeg mij in het oog. Blikvanger, hou mij niet zo vast. Ik keek nog niet, maar was al bijna daar. Blikvanger, sluit mij langzaam af. In één ogenblik word ik vastgeklikt. Conserveer mij. Conserveer mij. Tot ik niet meer verdwijn. Conserveer mij. Conserveer mij. Maak mij houdbaar klein. Er zat een oog in ieder blik. Er zat een blik in ieder oog. Er zat een haak in ieder kijken. Er zat een mond onder het lood. Kijk niet. Kijk toch. Kijk niet. Kijk toch. Wie kijkt, wordt zachtjes vastgelegd. Wie staart, wordt door de tijd berecht. Draai u om, het zit al binnen. Doe uw ogen dicht, het kent de weg. Ik nam het blik vast met twee handen, het voelde warm en bijna huid. De opener beet zich door de stilte, en binnen rolde licht eruit. Geen saus. Geen vrucht. Geen vlees. Geen vis. Alleen een ogenblik dat wist waarom ik was gekomen. Blikvanger, hou mij niet zo vast. Ik keek nog niet, maar was al bijna daar. Blikvanger, sluit mij langzaam af. In één ogenblik word ik vastgeklikt. Vast-ge-klikt. Vast-ge-klikt. Mijn zien werd aangeraakt. Vast-ge-klikt. Vast-ge-klikt. Mijn tijd werd dichtgemaakt. In het rayon van de tijd stond één blik nog open. Ik keek niet meer. Het keek genoeg. Houdbaar tot vandaag.

Denk na. Denk na. Herlees. Huiver. Denk na. Denk na. Voor ge mij weer nadert. Er komt een uur zonder gordijn, waarop uw troost in stukken breekt. Niet wat ik zei, wordt dan van tel, maar wat er onder stilte spreekt. Ik sprak soms doornen door mijn mond, ik stond soms leeg naast mijn gezicht. Maar elke wonde die ik droeg, was ook een deken tegen licht. Publiek kijkt mee. Publiek knikt nee. Publiek heeft altijd ogen. Ik boog niet laag Geen nederlaag. Ik boog om u te dogen. Denk na, voor ge mij nog aanspreekt. Denk na, voor ge mijn stilte breekt. Ieder overbodig woord is moord als het losraakt. Denk na. Herlees. Huiver bang. Geen vanillefeest. Geen witte zaal. Geen zachte oorsprong. Geen schoon verhaal. Geen vanillefeest. Geen roomwit licht. Ik kwam zo domino tot aan dit gezicht. Schuurpapieren woorden op het vel van mijn ziel. Maar glad werd ik niet, hoe vaak ik ook viel. Tot splinters brak ik mij, veelvuldig, klein. Tot ik matras werd voor uw welzijn. Medium comfort. Smakeloos. Flatlife-narcisme. Diepte en oppervlak vielen samen in hetzelfde mechanisme. En gij noemt dat normaal. En gij noemt dat gezond. Maar ik ruik het zuur al uit uw mond. Zenitblakend. Polderschroeiend. Dof en ontvankelijk. Alleen voor uzelf. Alleen voor uzelf. Alleen-zichzelf-ontvankelijk. Denk na, voor ge mij nog aanspreekt. Denk na, voor ge mijn stilte breekt. Ieder overbodig woord is moord als het losraakt. Denk na. Herlees. Huiver bang. Geen vanillefeest. Geen witte zaal. Geen zachte oorsprong. Geen schoon verhaal. Geen vanillefeest. Geen roomwit licht. Ik kwam zo domino tot aan dit gezicht. Mijn naïviteit, dat oude vest, versleten camouflage. Niet opgesmukt. Niet met comfort. Maar trouw aan mijn ravage. Ik trek het uit tot op de huid, tot op mijn blote ik. En wie dan kijkt, maar niets begrijpt, verliest zich in zijn schrik. Ik doe alsof ik niet weet wat gij wilt dat ik niet weet. Ik doe alsof ik niet zie wat gij verstopt in empathie. En gij zijt een jullie. Met velen. Met velen! Maar als de feiten wakker worden, staat niemand nog alleen. Denk na, voor ge mij nog aanspreekt. Denk na, voor ge mijn stilte breekt. Ieder overbodig woord is moord als het losraakt. Denk na. Herlees. Huiver bang. De stok waarmee ge dacht te slaan, wordt schandpaal in de morgen. De tafel draagt wat zichtbaar wordt, niets blijft nog opgeborgen. Niet door mij. Door wat er ligt. Niet door woede. Door gewicht. Op tafel. Publiek. Voor iedereen in het zicht. Denk na, voor ge mij nog aanspreekt. Denk na, voor ge mijn stilte breekt. Ieder overbodig woord is moord als het losraakt. Denk na. Herlees. Huiver bang. Geen vanillefeest. Geen witte zaal. Geen zachte oorsprong. Geen schoon verhaal. Geen vanillefeest. Geen roomwit licht. Ik kwam zo domino tot aan dit gezicht. Vraag niet of dit over u gaat. Ik zing van neen om u te sparen. Maar uw angst is niet verkeerd. Herlees. Huiver. Denk na. .... ieder overbodig woord ....

Ooooh oooh ooh Azerbeidzjan Pérez de Cuéllar Boutros-Ghali Sjevardnadze Tshisekedi Pinochet Azerbeidzjan (Azerbeidzjan) Pérez de Cuéllar (Pérez de Cuéllar) Boutros-Ghali (Boutros-Ghali) Sjevardnadze (Sjevardnadze) Tshisekedi (Tshisekedi) Pinochet (Pinochet) Azerbeidzjan Pérez de Cuéllar Boutros-Ghali Sjevardnadze Tshisekedi Pinochet Azerbeidzjan! Pérez de Cuéllar! Boutros-Ghali! Sjevardnadze! Tshisekedi! Pinochet!

Aankomen niet! Aankomen niet! Aankomen niet! Alleen maar kij-ken... Meer mag ik niet doen Dat is toch niet plezant Ik zal een brief schrijven tot de koning reageert. Aankomen niet! Die ouders van mij Zijn veel te streng Misschien moet ik het toch maar eens probeeeeee-ren. Wij kijken naar elkaar Maar ik kom niet aan jou Alleen maar staren ja Dat is niet wat ik wou Mijn ouders veel te streng Dat is toch niet zo leuk Zij zeggen raak het niet aan Maar ik voel me zo bezeerd Aankomen niet Aankomen niet Alleen maar kijken Meer mag ik niet doen Nu schrijf ik een brief Tot de koning reageert Ze moeten het toch weten Dat zodoende niemand leert Aankomen niet Aankomen niet Alleen maar kijken Meer mag ik niet doen Misschien moet ik toch proberen Een klein beetje Raak ik je aan met mijn hart Dat is wat ik zou willen

Oooooh... O dierbaar België, O heilig land der vaad’ren, Onze ziel en ons hart zijn u gewijd. Aanvaard ons’ kracht en het bloed van onze aad’ren, Wees ons doel in arbeid en in strijd. Bloei, o land, in eendracht niet te breken; Wees immer uzelf en ongeknecht, Het woord getrouw, dat ge onbevreesd moogt spreken— Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht! Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht! Voor Vorst—  voor Vrijheid—   en voor Recht! O dierbaar België, O heilig land der vaad’ren— Onze ziel en ons hart zijn u gewijd —zijn u gewijd! Een land zo klein, maar groots in al zijn streven, In sport, in kunst, en in diplomatie. Onze kracht ligt in het samen leven, Grenzeloos, dat is onze magie. Belgenland waar diversiteit mag bloeien, Waar men elkaar in vrijheid altijd vindt. Tolerantie laat de vriendschap groeien, Het is de kracht die onz’ harten bindt. Met respect voor ieders eigen wegen, En het geloof in wat ons samenbrengt, Staan wij vooraan, de vlag hoog opgeheven— Voor Vorst, voor Vrijheid en voor Recht!   le Roi, la Loi, la Liberté   Gesetz und König und die Freiheit hoch!   In the name of the King, for Justice and our Freedom! للملك، للحرية، وللعدل للملك، للحرية، وللعدل للملك، للحرية، وللعدل Vorst! Vrijheid! Recht!